กันยายน ปี 1871 พอล แวร์เลน นักกวียังหนุ่ม
แต่ทว่าตั้งรกรากในปารีสเรียบร้อยแล้ว
ได้รับจดหมายฉบับหนึ่งจากต่างถิ่น
ข้อความภายในเป็นบทกวี 8 บท
ซึ่งประพันธ์โดย อาร์เธอร์ รัมโบ
เขาเขียนตอบกลับทันทีว่า "เพื่อนรักร่วมโลก
มาหาเราคุณถูกเรียกตัวแล้ว เรารอคุณอยู่"
สิ่งที่ตามมาคือเรื่องราว ที่ชวนติดตามจากจดหมาย
และบทกวีของพวกเขา
ขณะที่ แวร์เลน เป็นนักกวีชั้นเยี่ยม
รัมโบ นั้นเป็นอัจฉริยะ เป็นนักปฏิวัติตัวยง
บทกวีจากช่วงอายุ 16 ถึง 19 ของเขา
เปลี่ยนโฉมหน้า งานกวียุคใหม่ไปตลอดกาล
บางครั้งเขาพูด ด้วยสำเนียงท้องถิ่นที่นุ่มนวล
ถึงความตายซึ่งเป็นเหตุให้เสียใจ
เสียงของชายหรือความรู้สึกผู้มีตัวตน
เสียงของความเจ็บปวด จากหัวใจที่ถูกพราก
ในบ้านซอมซ่อที่เราเมาด้วยกัน
เขาเฝ้าผู้คนรอบๆ ตัวของเรา
คนยากจนอยู่กันจนแออัด
เขาหิ้วปีกคนเมาตามถนนมืดมิด
มีความปรานีเทียบเท่า แม่ใจร้ายกับลูกเล็กๆ
ลักษณะเหมือนเด็กผู้หญิงเล็กๆ เวลาช่างซักช่างถาม
เขาแกล้งทำเป็นรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง
ธุรกิจ ศิลปะ การแพทย์
ผมติดตามเขา
ผมจำเป็น
มีคนมารอพบตรงโน้นน่ะครับ
เธอเป็นใคร
เธอให้นามบัตรไว้ด้วย
เชิญ
นั่งตามสบายนะครับ
อังเดรดูแลคุณดีหรือเปล่า
ให้ผม
สั่งอะไรให้ดื่มมั้ยครับ
ไม่ค่ะ ขอบคุณ
เชิญ
เรื่องที่ฉันอยากจะคุยด้วย
เป็นเรื่องที่เกี่ยวธุรกิจ จริงๆ นะคะคุณแวร์เลน
นี่ ถูกพิมพ์ขึ้น เมื่อสองสามเดือนก่อนค่ะ
มันเป็นผลงานบทกวีของพี่ชายฉัน
ซึ่งไม่มีการอนุญาตให้จัดพิมพ์
คุณแม่กับฉันพยายามป้องกัน ไม่ให้เกิดเรื่องทำนองนี้อีกนะคะ
แล้วก็บางทีคุณอาจจะช่วยได้
ได้ ยังไงล่ะ
ฉันเข้าใจว่าคุณมีต้นฉบับ งานเขียนของพี่ชายฉันอยู่หลายชิ้น
ใช่ครับ ก็พอมี
แม่ฉันกับฉันจะขอบคุณอย่างยิ่ง ถ้าคุณคืนมันให้กับเรา
ผมมักจะใช้ความระมัดระวังอย่างที่สุด
ในทุกๆ อย่าง ที่เกี่ยวกับพี่ชายคุณนะครับ
ก็คงจะพูดได้ว่า ผมปกป้องผลประโยชน์ให้เขาเสมอ
ทั้งที่บางครั้งก็สงสัยในหลายด้านว่า
มันเป็นอะไรที่ตรงกันข้าม กับงานของผมเอง
ฉันมองไม่เห็นว่าทำไม
ต้องใช้เวลาหลายปี ในการเข้าใจงานของพี่คุณ
เมื่อไหร่คนเริ่มรู้จักชื่อเขา
ในไม่ช้ามันก็จะพิสูจน์ว่า เรามาถูกทางแล้ว
ดนตรีแห่งโคลงกลอน สมัยเก่านั้นมันไม่พอซะแล้ว
เราหลงใหลเขา
ที่พูด คุณอาจไม่เข้าใจนะครับ
ครั้งนึงผมเคยเป็นนักเขียนที่ดีด้วย
ฉันไม่ยักรู้ว่าชื่อของเขาจะเด่นดัง
ใช่ คนรุ่นใหม่นี่เข้าใจเขาแล้วนะ
เขาคือปากเสียง...แห่งอนาคต
ที่สำคัญสำหรับผม ก็คือเราทำงานที่ดีที่สุดด้วยกัน
เราทั้งคู่
ปารีส ปี 1871
อรุณสวัสดิ์
ผมมาหาคุณ พอล แวร์เลน
คุณรัมโบใช่มั้ยคะ
ใช่ครับ
คุณแวร์เลนไม่ได้ไปรับหรอกหรือ
เปล่าครับ
เขาไปรอเจอคุณที่สถานีนะคะ
เขาไม่รู้จักหน้าตา ของผมไม่ใช่หรือครับ
ฉันคือคุณนายโมเตอ เดอ เฟลอร์วิล
เป็นแม่ยายของแวร์เลน
แล้วนี่ลูกสาวของฉัน คุณนายแวร์เลน
มาจากสถานีได้ยังไงคะ
เดินฮะ
จะล้างตัวหน่อยมั้ยคะ
ไม่
คุณดูอ่อนกว่าที่เรานึกภาพเอาไว้
อายุเท่าไหร่
ที่รักจ๊ะ การถามเรื่องอายุคนนั้น ไม่ใช่เรื่องสุภาพนะจ๊ะ
ผมอยากจะเข้าห้องน้ำ
ถ้าไม่ถืออยากถามว่า อายุเท่าไหร่ครับ
เขาถือคะ
16 ปี
ในจดหมายเห็นบอกว่าอายุ 21 แล้ว
ฉันเห็นเธอแล้วที่สถานี แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเธอ
เหมือนกัน
กลอนที่เธอเขียนส่งมา
มันเยี่ยมมากทีเดียว
สำหรับคนที่อายุ 21
แต่สำหรับคนอายุ 16 เนี่ย อาจจะยากไปหน่อย
ถึงบอกอายุ 21 ไงฮะ
ไม่อยากให้คุณรู้สึกเหมือน เป็นพี่เลี้ยงก่อนที่จะอ่านมัน
แน่นอน
หวังว่าแม่เธอคงไม่โกรธฉันนะ
ไม่ เรารู้ว่าคุณส่งค่ารถไป แกมีความสุขมากเลย
คุณ...คุณมาจากอาร์เดนใช่มั้ยคะ
คุณรัมโบ ชาร์เลอวิวน่ะค่ะ
ครับใช่
ชาร์เลอวิว น่าอยู่มากใช่มั้ยคะ
ที่สุดท้ายในโลกเลยแหละ
แล้วพ่อคุณทำอะไรคะ
ส่วนใหญ่ก็เมาน่ะ ผมไม่เจอเขามาเป็นสิบปีแล้ว
เสียใจด้วย
ไม่จำเป็นหรอกไม่เจอกันก็ดีแล้ว
เธออาจจะอยากอ่านอะไร ให้เราฟังหลังอาหาร
ไม่ ผมว่าไม่หรอก
ทำไมล่ะ
ผมไม่อยากอ่าน ผมไม่เคยอ่านบทกวีของผม
คนอื่นเขาทำกันทั้งนั้น
ผมไม่สนหรอกว่า คนอื่นเขาทำกันยังไง
เรามีชุมนุม
คิดว่านักกวีเรียนรู้จากกัน และกันได้มั้ย
ได้ ถ้าเป็นนักกวีเฮงซวย
รู้จักนี่มั้ย
ผมรู้ว่ามันคืออะไร
มันคือตาที่สามของนักกวี
มันละลายน้ำแข็ง
เธอว่าเมียฉันเป็นไง
ผมไม่ทราบฮะ
คุณคิดยังไงกับเธอเหรอ
แน่นอน เธอยังเป็นเด็กอยู่
ผมก็เหมือนกัน
แอ๊บซาลูท สองที่
เราควรจะหาทางให้ได้ลงตีพิมพ์
ทำไม
ทำไมเหรอ
ก็นักเขียนเขาทำกันแบบนั้นไง
พิมพ์หรือไม่พิมพ์ ผมไม่เห็นแคร์เลย
สิ่งสำคัญสิ่งเดียว คือความหมายในตัวมันเอง
ส่วนอื่นเป็นแค่การประพันธ์เท่านั้น
เรื่องสุดท้ายของคุณ
ทำไมเหรอ
มันยังไม่ดีพอ
เธอคิดอย่างนั้นเหรอ
เรื่องน้ำเน่าก่อนสมรส
ไม่ กลอนรักต่างหากล่ะ
มีคนเยอะแยะที่เห็นมันว่าสวยงาม
โกหกทั้งนั้น
ไม่ได้โกหก ฉันรักเธอ
รักงั้นเหรอ
ใช่
มันไม่มีหรอก
หมายความว่าไง
อะไรที่หล่อหลอมครอบครัว และคู่แต่งงานเข้าด้วยกัน
นั่นไม่ใช่รัก
นั่นแค่งมงายหรือเห็นแก่ตัวหรือกลัว
รักน่ะไม่มีตัวตนหรอก
เธอผิด
ความมุ่งมั่นมีตัวตน
การยึดติดภาพลักษณ์ส่วนตัวมีตัวตน
ความพึงใจมีตัวตน
แต่ไม่ใช่รัก
รักควรจะมีความหมายใหม่
ทำไมเขาอยากจะหลบหนี ความเป็นจริงเหลือเกินนะ
ไม่เคยมีใครที่มุ่งหวังแบบนี้
หรือเขารู้ความลับในการเปลี่ยนแปลงชีวิต
บางครั้งฉันเห็นสิ่งที่คนคิดว่าเห็น
เขาไม่เหมือนที่นึกเอาไว้เลย
ฉันหลั่งน้ำตาจนเกินพอ
ฟ้าสางอันแสนหดหู่
ฉันชอบบทกวีของคุณมากกว่า
ฉันไม่เข้าใจเรื่องพวกนั้นเลยจริงๆ
ไม่
ไม่ กลอนนี้เป็นอะไรที่แปลกใหม่
ฉันหลั่งน้ำตาจนเกินพอ
ฟ้าสางอันแสนหดหู่
อะไรเหรอ
ลูกเตะน่ะค่ะ
ซนน่าดูเลยนะ
โอ้นั่น
คุณไม่คิดหรือว่าถ้าเกิดว่า เอาเขาไปฝากกับเพื่อนคุณก่อน
สักระยะจะเข้าท่ากว่านะคะ
คนอื่นไม่เข้าใจเขาหรอกนะ
ผมเป็นคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจเขา
แหม พ่อของฉันต้องไม่เข้าใจเขาแน่ๆ
ดูเหมือนคุณจะไม่สำนึกว่า ปีนี้มีการปฏิวัติซึ่งผมสนับสนุน
ผมอาจจะโดนยิงตาย
ถ้าผมไม่ถูกไล่ออกจากงานล่ะก็
คิดหรือว่าผมจะยอมรับ ส่วนกุศลจากพ่อคุณน่ะ
ผมแค่พยายามช่วยเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น
ทำไมจะต้องมาพูดเรื่องนี้ด้วยนะ!
ผมเป็นผัวคุณนะ!
ฉันขอโทษค่ะ พอล
จะยั่วโมโหผมใช่มั้ย
เปล่านี่
งั้นอย่านะ
หวัดดีครับ
เขาหลับกันหมดแล้ว
นอกเสียจากว่า คุณมาหา ตาแก่น่ะครับ
ตาแก่งั้นเหรอ
โมเตอ เดอ เฟลอร์วิล
คุณไม่ใช่เพื่อนเขาใช่มั้ย
ไม่
คุณคง..
ไม่อยากจะซื้อ ไม้กางเขนหรอกใช่มั้ยครับ
ถ้าสนล่ะก็ผมจะขายอันนี้ ให้ในราคาที่เหมาะสม
ทำด้วยไข่มุกมั้งผมว่า
แกเป็นใครกันว่ะเนี่ย
ผมก็อยากถามแบบเดียวกัน
เพียงแต่สุภาพกว่าเท่านั้นเอง
ฉันคือ โมเตอ เดอ เฟลอร์วิล
งั้น
นี่ก็ตุ๊กตาหมาที่ผมเพิ่งทำแตก
ว่าไงนะ
ทำไม
หมาทุกตัวรักอิสระ
นายมีสิทธิ์เชิญใครต่อใคร มาพักในบ้านฉัน
โดยไม่ขออนุญาตฉันตั้งแต่เมื่อไหร่
ถ้าผมไม่มีสิทธิ์พาแขก มาพักที่บ้าน เมื่อต้องการล่ะก็
ผมย้ายไปอยู่ที่อื่นดีกว่า
ถ้าไม่มั่วแต่ขี้เกียจ นายคงจะมีปัญญาอยู่เองหรอก
คุณก็รู้ดีตั้งแต่ตอนปฏิวัติ
อย่ามาอ้างดีกว่าน่า
ผมไม่เคยเห็นคุณ กระดิกนิ้วทำอะไรเลย
ถ้านายเจอไอ้บ้านั่นเมื่อไหร่ ช่วยกรุณาบอกให้มันเอาของที่ฉกไป
มาคืนฉันด้วยนะ
คุณพูดเรื่องอะไร
มันเข้าใจที่ฉันพูด
ถ้างั้นก็บอกเองสิ
ฉันยินดีที่จะบอกว่า
มันไปแล้ว
ว่าไงนะ
ขอบคุณสวรรค์ นึกว่าจะหาเธอไม่เจอซะแล้ว
ฉัน
ไม่รู้ตาแก่นั่นคิดว่าตัวเองทำอะไร
มันบ้านเขา
ใช่ มา ไปหาที่พักกันดีกว่า
ไปเหอะ
อาจจะซอมซ่อหน่อยนะ
แค่สองสามวันเท่านั้นล่ะ
ใช้ได้
คุณรักเธอหรือเปล่า
แน่นอน เธอดีเลิศ
สิบแปด หน้าตาสวย มีเงินรวยอื้อซ่า
ข้อดีในการเป็นเมียครบ และกำลังจะมีลูกให้ฉัน
และมีอะไรเหมือนกันบ้างมั้ย
ไม่
เธอเฉลียวฉลาดหรือเปล่า
ไม่
เธอเข้าใจคุณหรือเปล่า
ไม่
งั้นอย่างเดียวที่จะให้คุณคือเซ็กส์
พอล
ไง
เฮ้
เจอเขาหรือเปล่า
เจอแล้ว
เขาคืนไม้กางเขนของพ่อมาหรือเปล่า
ถ้าพ่อคุณทำได้ แม้กระทั่งโยนเด็กคนนั้นออกไป
โดยไม่มีเงินซักเพนนี
เขาก็ไม่มีสิทธิ์ แขวนพระเจ้าไว้บนผนังอีก
พวกคุณไม่เข้าใจหรอกว่า ความจนมันเป็นยังไง
ในชาร์เลอวิว ถ้าเขาอยากได้หนังสือ
เขาต้องขโมยเอา
นั่นคือข้อพิสูจน์ว่าเขาเป็นคนยังไง
ผมขอโทษ
คุณไม่น่าพูดแบบนี้
ผมขอโทษ
เกิดอะไรขึ้น
เป็นอะไรหรือเปล่าลูก
ไม่เป็นไรค่ะ
ฤดูร้อนที่แล้วระหว่างช่วงสงคราม
หนึ่งในหลายครั้งที่ผมหนีออกจากบ้าน
ผมไปที่แม่น้ำเพื่อจะเติมน้ำใส่กระติก
มีทหารรัสเซียคนหนึ่ง อายุไม่แก่กว่าผมเท่าไหร่
นอนหลับอยู่ตรงนั้น
ผมจ้องเขาอยู่นานมากพอที่จะรู้สึกว่า
เขาไม่ได้หลับ
เขาตายแล้ว
และมันทำให้นัยน์ตาของผมสว่างขึ้น
ผมเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการ
การจะเป็นกวีอันดับหนึ่งของศตวรรษนี้
ต้องเริ่มจากประสบการณ์ทุกอย่าง ในร่างกายของคุณ
มันไม่พออีกแล้ว สำหรับผมที่จะเป็นคนๆ นึง
ผมต้องการเป็นคนทุกคน
ผมต้องการจะเป็นอัจฉริยะด้วย
ผมต้องการมีอนาคตที่ไม่เหมือนใคร
จำเป็นต้องด้วยเหรอ
ใช่ จะดีมากถ้าเธอได้เจอกวีคนอื่น
คงไม่มั้ง ใครว่าฮะ
เอามานี่ ขอบใจมาก
ดูนะ
ระวัง ระวังด้วย
ขอร้องล่ะ
ขอบใจ
หลักการก็เหมือนกับการถ่ายรูป
แต่แทนที่จะถ่ายรูปหน้าคนๆ นึง
เรากลับบันทึกเสียงเขา
พอสักยี่สิบปีให้หลัง แทนที่คุณจะมานั่งเปิดอัลบั้มเก็บภาพ
คุณก็แค่หย่อนชิ้นส่วนบางอย่างนี้ลงไป ในเครื่องไพลีโอโฟน
แล้วคุณก็จะได้ยินนักกวีกำลังอ่าน
บทกลอนของเขาเอง
หรือไม่ก็ร้องเพลง
แล้วคุณคิดว่าจะประดิษฐ์ เครื่องมือที่ว่านั้นได้ยังงั้นเหรอ
- มีความเป็นไปได้สูง - ไปจากที่นี่ดีกว่า น่าเบื่อเต็มทนแล้ว
ไม่ได้
ทำไมล่ะ
เขากำลังจะเริ่มอ่าน
คนไหนล่ะ
เอการ์ด นั่งอยู่โน่น
เป็นปัญหาของสังคม
ผมคงไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่หรอกน่า
แวร์เลน ผมดูงานของคุณ
งั้นเหรอ
มันน่าทึ่งมาก มีเอกลักษณ์ดี
เพียงแต่สำหรับผม
มันดูเหมือนความเข้าใจคิด จะมีตำหนินิดนึง
มันก็ไม่เชิงแบบเด็กวัยรุ่นทำให้ช็อค
แต่ก็คล้ายๆ แบบนั้น
แต่คุณช็อคมั้ย
ไม่หรอก แน่นอนไม่
งั้นทำไมคุณทึกทักว่า ผมอยากให้เป็นแบบนั้น
ที่จริงไม่ใช่ประเด็นนะ
ดูเหมือนมันแฟร์สำหรับผมแล้วนะ
ผมอาจคัดค้านวิธีการของคุณ
ผมก็คัดค้านคุณเหมือนกัน
เขาไม่ชอบให้วิจารณ์งานของเขาหรอก
งั้นเหรอ
ผมมีเซอร์ไพร์ซ นิดหน่อยสำหรับเพื่อนเรา
ขอบคุณ
ขอบคุณท่านสุภาพบุรุษ
กรดกำมะถันน่ะ
กลอนบทแรกของผม เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กเล็กๆ
ผมอยากให้ทุกคนพึงสังวรณ์ไว้
ถึงแม้ว่าหลายต่อหลายคน จะเหนื่อยยากเพื่อเด็กๆ
ความหวังคือสิ่งที่จะพูด ควรจะเป็นประเด็นสำหรับผู้ใหญ่
บทกลอนนี้เรียกว่า แอ๊บซินสีเขียว
แอ๊บซินสีเขียว คือยาพิษของพวกบัดซบ
ยาพิษที่ตกตะกอนอยู่ในเส้นเลือด
ขณะที่เมียและลูกร้องไห้อยู่ในสลัม
- ไอ้ขี้เมา - ไม่อยากจะเชื่อเลย
ไอ้ขี้เมากรอก แอ๊บซินในสมองของเขา
- ทุเรศ - ไอ้ขี้เมา
พวกขี้เมาถูกเหยียดหยาม
เบาๆ
นับว่าเป็นบาปหนา
นี่มันทุเรศชัดเลย
เบาๆหน่อย
ต่ำต้อย ตกอับ บาปหนา
โดนใจ
คนมีศีลธรรมไม่ทุบตีเมียและลูกๆ
ไม่มีใครพยายามกีดกันคุณจากเหล้าได้
ไปให้พ้น
ผมเหรอ
ใช่ แกนั้นแหละ ไม่งั้นฉันจะจับแกโยนออกไปเดี๋ยวนี้
ผมรู้ผมมีสิทธิ์ที่จะคัดค้าน คนบางคนที่พยายามย่ำยี
บทกวีฝรั่งเศสไม่ใช่เหรอ
แกไม่มีสิทธิ์ ขอโทษแล้วไสหัวออกไป
อย่าเข้ามานะ
ระวังหน่อย
คิดว่าฉันกลัวไอ้นั่นเหรอ
ระวัง
บอกว่าระวัง
ระวังหน่อย
ออกไป
มานี่
เอาล่ะแก ไอ้กวีจอมปลอม
เข้ามาสิ
เข้ามาเลย
ณ เวลานี้แห่งฟรองซัวส์ ข้านักปราชญ์ผู้เมตตา
ตระเวนไปทั่วทุกหนแห่ง
แต่จุดมุ่งหมายหลักของเขาก็คือ
กำจัดพวกที่ชอบอวดรู้
คนโง่ และนักเขียนผู้ไร้ฝีมือ
โดยการฉี่รดพวกมันจากที่สูง
อย่างนี้แหละ เป็นการเข้าสู่วรรณกรรมที่เจ็บสุด
สิ่งที่น่าห่อเหี่ยวของเมืองนี้ก็คือ
พวกศิลปินเป็นชนชั้นกลาง
อย่างกับพวกชนชั้นกลางเฮงซวยซะอีก
เราน่าจะมาตกลงกัน
คุณช่วยผม และผมช่วยคุณ
ถ้าเราร่วมทางไปด้วยกัน ผมแน่ใจว่าคุณจะได้เริ่มงานดี ๆอีก
และเมื่อเราต่างตักตวง จากกันและกันได้มากพอ
เราค่อยแยกทางกันดีมั้ย
แล้วเราจะอยู่กันยังไง
ก็...
คุณพอจะมีเงินไม่ใช่เหรอ
ฉันเข้าใจแล้ว
ฉันช่วยเธอเกี่ยวกับเรื่องเงิน
แล้วเธอจะช่วยปัดฝุ่น แรงบันดาลใจที่สนิมขึ้นเขรอะ
อย่างนั้นใช่มั้ย
นั่นไม่ใช่ทั้งหมด
หายไปไหนมา
ผมว่าในที่สุดผมก็หาทางกลับถูก
อย่าดังสิ เดี๋ยวลูกก็ตื่นพอดี
ผู้ชายใช่มั้ยเนี่ย
ใช่
เหมือนอะไรเล็กๆ หน้าตาตลกจัง
อย่านะ
ก็ได้
ขอบคุณ
ขอบคุณมาก
อย่า ขอร้องล่ะ
ไม่
ทำไม
เด็กก็เกิดแล้วนี่
ไม่
อย่านะ
อิซซาเบล
หนูไม่รู้ว่าพี่จะมาค่ะ
จอมขี้บ่นไปไหนเนี่ย
แม่เหรอ
แกไปที่ไร่กับวิคทอรี่
พี่อยากเจอแม่เหรอ
ไม่หรอก
ขอบใจนะ
กลับมาอยู่หรือเปล่า
อยู่เหรอ ไม่รู้สิ ต้องดู ๆ ไปก่อน
เพราะว่าในไร่ต้องมีงานทำเยอะเลย
ตรงนี้ก็ต้องมีงานต้องทำ
นึกว่าลูกไปได้สวยในปารีสซะอีก
ก็ดีฮะ แต่เมียของแวร์เลน เริ่มสร้างปัญหาซะแล้ว
ปัญหาแบบไหนล่ะ
ขู่จะหย่าทำนองนั้น รู้มั้ย
เธอคิดว่าเราใช้เวลาด้วยกันมากไปหน่อย
ลูกคนรวยนิสัยเสียล่ะสิ
ใช่เลย
งานที่แกทำเนี่ย
เป็นอะไรที่พอจะก้าวหน้าบ้างหรือเปล่า
ผมไม่ทราบ แต่ถึงยังไงก็เป็นงานที่ผมต้องทำ
ฉันว่าปารีสคงไม่มีอะไร น่าตื่นเต้นเท่าที่นี่หรอกนะ
เหมือนนักบุญเฮงซวยเลยว่ะ
ขาดก็แต่..รัศมี..เท่านั้นเอง
ฉันจะเสกรัศมีให้
เขากลับมา ใช่มั้ย
ฉันยังทิ้งแมธิลด์ไม่ได้ เธออาการไม่ดี
ไม่น่าแปลกใจก็คุณ เล่นจุดไฟเผาเธอเรื่อยๆนี่
ไม่ได้เผาตั้งแต่วันพฤหัสแล้ว
ไม่ มันไม่ตลกเท่าไหร่
มันน่าสมเพช
วิธีแสดงออกของคุณ มักจะทุเรศๆ เสมอเลย แวร์เลน
หมายความว่าไง
มันไม่โปร่งใส คุณมักจะคล้ายพวกงี่เง่าเพราะว่าเมา
จากนั้น ก็จะเริ่มขอโทษ ตีโพยตีพาย
ฉันไม่ชอบทำให้ใครเจ็บนะ
งั้นอย่าทำ แต่ถ้าจะทำ ก็ต้องทำแบบใจเย็น
อย่าดูถูกเหยื่อของคุณ โดยการมานั่งเสียใจทีหลัง
ฉันรักเธอรู้มั้ย
เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
ฉันรักร่างของเธอ
มีร่างอื่นอีกถมเถไป
ไม่
ฉันรักร่างของแมธิลด์
ไม่รักวิญญาณของเธอด้วยเหรอ
ฉันว่ามันสำคัญน้อยกว่า ที่จะรักวิญญาณมากกว่าร่างกาย
และอีกอย่างหนึ่ง วิญญาณอาจจะเป็นอมตะ
เรามีวิญญาณให้ถมเถแต่เนื้อหนังเน่า
ความรักในเนื้อหนังน่ะ มันทำให้ฉันซื่อสัตย์
ซื่อสัตย์เหรอ
หมายความว่าไง
ฉันซื่อสัตย์ต่อคนรักทุกคน
เพราะเมื่อไหร่ที่ฉันรักเนี่ย
ฉันก็จะรัก...ตลอดไป
แล้วอย่างไหนที่ฉันอยู่ลำพังหรือว่า
ในตอนเช้าตรู่ ฉันจะหลับตา แล้วก็ร่วมฉลองกับพวกเขา
นั่นไม่ใช่ความซื่อสัตย์หรอก
นั่นมันคิดถึงเท่านั้น
ที่คุณไม่อยากทิ้งที่แมธิลด์ ไม่ใช่เพราะคุณซื่อสัตย์หรอกนะ
มันเพราะคุณอ่อนแอ
เปล่า ถ้าความแข็งแกร่ง หมายถึงโหดเหี้ยม
ฉันขออ่อนแอดีกว่า
แต่กับคุณน่ะ ความอ่อนแอ คือความโหดเหี้ยมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
อย่าทึกทักว่าผมจะซื่อสัตย์ต่อคุณนะ
ทำไมกระด้างกับฉันนักล่ะ
เพราะคุณต้องการมัน
มันยังไม่มากพออีกหรือ
ที่รู้ว่าฉันรักเธอมากกว่า ที่ฉันเคยรักใครมาก่อน
จะรักตลอดไปด้วย
หุบปากเถอะน่า คุณเมาจนเพี้ยนแล้ว
บอกซิว่าเธอรักฉัน
โธ่เอ๊ย
ได้โปรดเถอะ
มันสำคัญสำหรับฉันมาก
พูดมาหน่อยสิ
รู้มั้ยว่าผมชอบคุณมาก
คุณรักผมมั้ย
อะไรนะ
คุณรักผมมั้ย
รัก
งั้นวางมือลงบนโต๊ะเดี๋ยวนี้
ว่าไงนะ
เอามือวางบนโต๊ะเดี๋ยวนี้
หงายมือสิ
สิ่งเดียวที่อยู่เหนือความอดทน
คือไม่มีอะไรอยู่เหนือความอดทน
ไม่
ไป
เราควรจะไป
ไม่รู้สิ
มันถึงเวลาแล้ว
วันที่ผมไปสูงที่สุดก็คือ ตอนหนีออกจากบ้านเมื่อปีกลาย
ผมไม่รู้จะไปไหนแต่ก็ไปมันเรื่อยๆ
ไม่เคยได้เห็นวันอันยาวนาน
ที่มีสีสันแบบนั้นมากพอ
ผมไม่เคยเห็นทะเล
ผมอยากจะเดินไปแอฟริกา และข้ามทะเลทราย
ผมต้องการแสงแดด
เข้าใจมั้ย ผมต้องการดวงอาทิตย์
เธออยากจะไปที่ไหนล่ะ
ผมไม่รู้ ขอแค่ได้ไปก็พอแล้ว
เธอก็รู้นะ ตอนนี้ฉันทิ้งแมธิลด์ไม่ได้ เธออาการไม่ดี
งั้นก็อย่า
ว่าไงนะ
อย่าทิ้งเธอ
เดี๋ยว
แด่ชีวิต
มาสิ
มานี่!
บรัสเซล เบลเยี่ยม
พอล
จำความสุขก่อนหน้านี้ได้มั้ย
ทำไมคุณถึงทิ้งพวกเราไป
ผมได้ข่าวว่าผมจะโดนจับ
เรื่องที่ไปทำงานกับหนังสือพิมพ์ ชวนเชื่อตอนเกิดการปฏิวัติ
แต่นั่นมันจบเป็นปีแล้วนะ
เอาล่ะ
ตำรวจน่ะอาจจะทำงานช้า
แต่พวกเขามีแบบแผน
ผมคงเข้าคุกไม่ได้หรอก
ผมว่าถ้าผมอยู่นอกประเทศ สักสองสามเดือนคงจะดีสุดล่ะ
กับรัมโบน่ะเหรอ
คงงั้น
ฉันว่าตำรวจ ก็คงต้องการตัวเขาเหมือนกัน
เปล่า
ทำไมคุณต้องการเขามากกว่าฉัน
ผมเปล่า
เปล่า
ไม่ต้องแต่งตัวทันทีไม่ใช่เหรอ
ฉันบอกแม่ว่า จะไปทานอาหารเช้าด้วยน่ะ
ท่านมาที่นี่ทำไม
ท่านมากับฉัน
นั่นมัน ก็อีกเรื่องหนึ่ง
ที่แน่ๆ ทนอยู่กับพ่อแม่คุณไม่ไหวแล้ว
ที่อื่นๆ มันไม่ปลอดภัย
หมายความว่าไง
คุณก็รู้ดีนี่
ฟังนะ
ฉันมีความคิดอยู่อย่างหนึ่ง
ฉันมาคิดดูแล้ว
ฉันว่าเราอพยพกันดีกว่า
อพยพเหรอ
ไปไหน
นิว คาเลโดเนีย
กลุ่มเพื่อนร่วมปฏิวัติ ของคุณก็อยู่ที่นั่นด้วย
คุณจะเริ่มเขียนได้อีก
มันต้องเหมือนตอนเรา แต่งงานกันใหม่ๆ แล้วเราก็...
อะไร
ไม่มีอะไร
พูดไปเหอะ
ฉันพยายามอยากจะพูดว่า ถ้าคุณอยากจะเลิก
ถ้าคุณต้องการนะ
ฉันหมายถึงว่า มันจะง่ายกว่าถ้าคุณต้องการ
ที่จะเลิกดื่ม
คุณกลัวผมอย่างนั้นใช่มั้ย
อย่าคิดว่าผมชอบเมานะ
ผมหมายถึงว่าผมชอบที่จะมึน แต่ไม่ชอบที่จะเมา
ตอนที่ผมซ้อมคุณ
ผมรู้สึกเลวร้ายเท่าที่คิดออก คือพยายามเมาแล้วลืมมันซะ
คุณนึกถึงอยู่ในกระท่อมฟาง หรืออะไรนั่นออกมั้ย
ทำไมจะไม่ล่ะ
งั้นไปเหอะ ตายสิ ก่อนที่มันจะสายเกินไป
ไปได้ทุกเมื่อที่คุณต้องการ
ไม่นะ
ทำไมเล่า
ช่วยฉันหน่อยสิ
ไม่
ช่วยติดให้หน่อยสิ
อย่า
ทำไมทำกับเราแบบนี้
ไม่ต้องห่วงหรอกน่า
อีกไม่ช้าก็ได้เขาคืนแล้ว
เพียงแต่บุบสลายนิดหน่อย
เขาต้องกลับมาหาฉันแน่
เธอมาทำอะไรที่นี่
อะไรกันนี่
แมธิลด์ที่รักจงอย่าโกรธ
อย่าร้องนะจ๊ะ
นี่เป็นแค่ฝันร้าย
แล้ววันหนึ่งผมจะตื่นขึ้นมาจากรักพอล
น่ารักนะ ฉากสมรสที่หวานชื่นหรือไง
ฉันจะกลับไปปารีสกับเธอนะ
ใช่
ไม่ เดี๋ยว เดี๋ยวให้ฉันอธิบายก่อนซิ
เพื่ออะไรเล่า
มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด
มันเรื่องอื่นเธอแนะนำให้เราอพยพ
อพยพงั้นเหรอ
ใช่ นิวคาเลโดเนีย จะเป็นการเปลี่ยนแปลง
ชีวิตที่เงียบสงบฉันจะได้เลิกดื่ม ไม่คิดหรือว่าเป็นความคิดที่ดี
ไม่
ไม่แคร์เรื่องทุกข์สุขของฉันเลยใช่มั้ย
ไม่ คุณเองก็ไม่น่าแคร์เหมือนกัน
เธอไม่เคยพยายามเข้าใจว่า ฉันรักแมธิลด์แค่ไหน
เมื่อเช้าฉันเดินเข้ามา เธอนอนอยู่ตรงนั้นเปลือยอยู่บนเตียง
เธอดูสวยเหลือเกิน
ยังสาว...
ขำอะไร
เธอนอนเปลือยกาย อยู่บนเตียงจริงๆ เหรอ
จริงสิ
ถ้างั้นที่ผมประมาณเธอไว้ คงต่ำไปซะแล้ว
หมายความว่าไง ทำไม
ผมก็ลืมคิดไปว่าคุณต้องการเธอ
เป็นไงไปเล่า
เธอเป็นเมียคุณ
คุณรักเธอใช่มั้ย
ก็กลับไปสิ
โปรดทราบ โปรดทราบ
เขตตรวจสอบ
กรุณาเตรียมพาสปอร์ต เพื่อการซักประวัติด้วย
เขตตรวจสอบ
กรุณาเตรียมพาสปอร์ต เพื่อการซักประวัติด้วย
ขอบคุณครับ
ยินดีครับ
ขอโทษนะครับ
ผมจะไปหาหนังสือพิมพ์สักครู่
อย่าช้านักล่ะ
ดูโน้นสิ
ขาวๆ
เห็นมั้ย
นั่นอังกฤษ
โอ้...พระเจ้า
กรุงลอนดอน 2-3 เดือนต่อมา
ฉันกลายเป็นอุปกรณ์ที่ยอดเยี่ยม
เห็นสรรพสิ่งทุกอย่าง ถูกกำหนดให้เผชิญกับความสุข
กลับไปเล่นคำคล้องจองเหรอ
ฉันสรรหารูปแบบ อันแสนอัศจรรย์แห่งความสุข
ฉันไม่มีทางหนีรอด
วิเศษจังเลย
ฉันมักสงสัยเลยว่า ทำไมเธอเลือกเขียนถึงฉัน
เธอเหนือฉันมากจนฉันไม่อาจ เข้าใจสัญลักษณ์ที่เธอสร้างขึ้น
ทำให้ฉันรู้สึกมาจากศตวรรษอื่น
ฉันสรรหารูปแบบอัศจรรย์
แห่งความสุขที่ไม่มีใครหนีรอด
วิเศษที่สุด
ผมเลือกคุณ เพราะเหตุผลที่ดีข้อหนึ่งนะ
รู้มั้ย
ผมรู้เสมอว่าจะพูดอะไร
แต่คุณ
คุณรู้วิธีที่จะพูด
ผมคิดว่าผมเรียนจากคุณได้
และเรียนแล้วด้วย
กลัวอะไรที่สุด
ฉันไม่ชอบให้เกิดการผิดพลาด
แล้วเธอกลัวอะไร
กลัวคนอื่นจะเห็นผม อย่างที่ผมเห็นพวกเขา
เงินทองชักจะหร่อยหรอแล้วนะ
คุณย้ำหลายครั้งแล้ว
บางทีเราควรจะหางานทำ
ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกแล้วว่า ผมไม่ต้องการจะทำงาน
งานผมกำลังพุ่งฉิว จะให้ผมเสียเวลาหาเงินไม่ได้หรอก
ฉันได้รับ
จดหมายฉบับนี้... จากทนายของแมธิลด์
แล้วไง
เธอยื่นเรื่องขอหย่าร้าง ตามกฎหมายด้วยข้อหาว่า
เธอกับฉันกำลังมีส่วนร่วม ในความสัมพันธ์ที่ไร้ศีลธรรม
แล้วไง
ชอบมั้ยครับ
ไม่แน่นะ
เอาล่ะ ลองดูนะครับ
เขาต้องการรู้ว่าเราเตรียมที่จะยื่น ผลตรวจทางการแพทย์หรือเปล่า
อะไรนะ
ฉันไม่รู้ว่าทำไมพวกเขา คิดจะโจมตีด้วยข้อหาบ้าๆแบบนั้น
รอก่อนนะ
ฉันจะรีบเขียนตอบกลับไป
ฉันจะบอกเท่าที่ฉัน มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย
ขอให้แก็งค์นรกนั้นไปตายซะ
จะบ้าหรือไง พวกเขา จะให้เธอหย่าให้ได้เพราะถือว่าถูกทอดทิ้ง
แล้วถ้าเธอโดนทอดทิ้ง จากรักร่วมเพศ เราอาจติดคุกได้
ผมไม่เข้าคุกกับคุณหรอก
ไม่รู้สิ เลวร้ายขนาดนั้นเชียวเหรอ
ลาทาเวีย คุณจะได้ยิน เสียงลมพัดผ่านต้นปาล์ม
เป็นไรไป
มันยากเหลือเกิน
ผมไม่เคยนึกเลยว่ามันจะยากขนาดนี้
วันนี้ฉันเขียนจดหมายถึงทนาย
ฉันอธิบายกับเขาว่า พ่อเธอต่างหากที่เป็นคนผิด
ฉันหมายถึงกี่ครั้งแล้ว
ที่ฉันขอของของฉันคืนจากบ้านนั้น
แต่เขากลับทำเฉยเมยใช่มั้ย
คุณนั่นแหละที่ผิด
ก็ได้ ๆ
ก็ได้ฉันเป็นคนผิด
ถ้าเธอหาว่าฉันผิด ฉันผิดเองก็ได้
มันต้องเป็นแบบนั้นใช่มั้ย
ฉันไม่รู้เพราะอะไรนะ
เพราะอะไรเธอถึงเปลี่ยนไป
ใช่
ไอ้ที่ผมเขียนน่ะ ที่ผมเขียนมันเปลี่ยนผม
ไปน่า
ไป
ไปสิ
ไป
คุณคงคิดว่าที่ผมนอนอยู่นี่ทั้งอาทิตย์ เพราะเป็นอัมพาตไปแล้วสินะ
ไม่จำเป็นต้องขนาดนั้นหรอก
แต่ผมคิดนะ
แต่ฟองเดือดปุด ๆ ภายใต้ผิวหนังที่พุ่งขึ้นมาช้าๆ
ผ่านชั้นของความแตกต่าง ได้กลายเป็นระบบใหม่
แกร่งมากขึ้น ปฏิเสธในเรื่องรักใคร่
เลิกการเล่นสำนวน
ทำให้ถูกต้อง
และแล้วผมก็ได้เห็นว่า ความพยายามสยบโลกนำผมไปที่ไหน
ไปที่ไหนเหรอ
ที่นี่
การตามหาประสบการณ์ ในจักรวาลนำพาผมมาที่นี่
เพื่ออยู่และเพื่อได้คิด ชีวิตคนจนน่ะไร้จุดหมาย
ฐานะผู้รับใช้นักกวี หัวล้าน ที่กำลังแก่ ขี้เมา และน่าเกลียด
ซึ่งเกาะผมแจ เพราะเมียเขาไม่สนใจเขาแล้ว
อะไรทำให้เธอพูดกับฉันแรงขนาดนี้
ง่ายจะตาย นั่นมันเรื่องจริง
คุณมาอยู่แบบนี้ เพราะคุณจำเป็นต้องอยู่
ดื่มและเซ็กส์ แล้วยังมีความพึ่งพอใจ ในความโศกสลด
มีเงินมากพอที่จะดื่มจนลืมตาย มากขึ้นทุกคืนด้วย
แต่ผมมานี่เพราะเลือกที่จะมา
งั้นเหรอ
ใช่
ทำไม แล้วมันทำไม
ทำไมเธอเลือกมาลอนดอนกับฉัน
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่ก็คือ อีกขั้นหนึ่งของการผจญภัยของเธอ
เพียงแค่กระโดดลงไปลึกอีกนิดหนึ่ง
เธอก็สามารถบรรลุถึงหนทาง ไปสู่เนินชั้นบนแห่งพานัสซัสแน่นอน
มันมีเหตุผลว่า ทำไมเธอถึงทนอยู่กับฉัน
อย่างเช่น
ความจริงที่ว่าฉันเลี้ยงเธออยู่ไง
จิตใจคุณน่าเกลียด พอๆ กับรูปร่างคุณเลย
จะไปไหน
สดหรือเปล่า
สดค่ะ
เอาตัวนี้
คุณดูเหมือนอีแก่เลยนะเนี่ย
จะไปไหนน่ะ
คุณจะไปไหน
เดี๋ยว
พอล รอเดี๋ยว
พอล
อย่าไป
พอล
อย่าไป
กลับมาก่อน อย่าทิ้งผมไป
กลับมาก่อน
ผมขอโทษนะ
ผมขอโทษ
ผมจะอยู่ได้ยังไง
กลับมาเถอะ
คุณเป็นเพื่อน คนเดียวของผมนะ พอล
ผมสัญญาว่าจะทำตัวใหม่
เมื่อกี้เป็นแค่เรื่องตลกโง่ๆ เท่านั้น
คุณครับ
บอกไม่ถูกว่าผมเสียใจแค่ไหน
ตอนผมตะโกนเรียก ทำไมคุณไม่ขึ้นจากเรือมาหาผม
บรัสเซล สองสามวันต่อมา
เราอยู่ด้วยกันสองปี เพื่อจะมาจบลงแบบนี้
นึกดูสิว่าคุณเป็นยังไงบ้าง ก่อนจะมาพบผม
ฟังหัวใจคุณบ้างสิ
ผมเป็นของคุณเสมอนะ
พรุ่งนี้ผมจะกลับไปปารีส
ไม่
ฟังนะ
มันจะไม่เกิดขึ้นอีก
ฉันจะไม่ทอดทิ้งเธอ
ฉันสัญญา
ไม่หรอก
ผมไม่เปิดโอกาสให้คุณอีกแน่
ผมจะทำยังไงในลอนดอน ถ้าไม่มีเงินน่ะ
ฉันขอโทษ ตอนนี้ฉัน...เสียใจ
ให้ตายสิ เสียใจทำไม
ผมเคยพูดแรงกว่านั้น คุณไม่เคยโกรธ
ดูคุณวันนี้สิ ดูแก่จริงๆ นะ
หายไปไหนมา
ข้างนอก
ฉันไปสถานทูตสเปนมาอีก เผื่อว่าเขาจะเปลี่ยนใจ
แต่พวกเขาไม่
ทุเรศที่สุด
น่าขำสิ้นดีเลย
ฉันบอกว่าผมพร้อมที่จะสู้ และตายเพื่อพวกคุณ
คุณไม่น่าปฏิเสธอาสาสมัคร
แต่พวกเขาบอกว่าพวกเขาไม่รับ
ฉันก็เลยพูดว่าคอยดูเถอะ
พวกคุณจะต้องแพ้สงครามระยำนั่น
คุณอยู่ที่สถานทูตตั้งแต่เช้าเลยเหรอ
เปล่า
เมาอีกแล้ว
ใช่ ฉันดื่มมา
ดื่มมานิดหน่อย
ทำอะไรน่ะ
เก็บของไง
เธอจะไปไหน
ผมจะกลับไปบ้านที่โรช เขียนหนังสือให้จบ
แล้วผมจะหาทางตีพิมพ์มันให้ได้
ตีพิมพ์...อย่างงั้นเหรอ
ฉันนึกว่าเธอนั้นสำคัญมากกว่านั้น
ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะกลับลอนดอน
เราจะไม่กลับไปลอนดอนหรอก
กลับไปสิ ฉันว่านั้น เป็นความคิดที่ดีที่สุดแล้วนะ
แล้วไปที่สถานทูตสเปนทำไม
ฉันเปล่า
งั้นเหรอ
อย่าไปเลยน่า
คิดดูให้ดีก่อน
ผมคิดหลายครั้งแล้ว
รู้มั้ยว่าพรุ่งนี้วันอะไร
วันศุกร์
วันครบรอบแต่งงานฉัน
แล้วฉันก็ไม่ได้เจอเมีย
ตั้งแต่ครั้งสุดท้าย ที่บรัสเซลเกือบปีมาแล้ว
เธอไม่ยอมตอบจดหมายฉัน
อาทิตย์ที่แล้วฉันเขียนไปบอกเธอว่า
ถ้าไม่มาบรัสเซลภายใน สามวันนี้ฉันจะฆ่าตัวตาย
แต่เธอไม่ตอบด้วยซ้ำ
แต่คุณก็ไม่ได้ฆ่าตัวตายนี่
เธอคงคิดว่านี่เป็นเรื่องตลกใช่มั้ย
น่าสมเพศต่างหากล่ะ
ไหนบอกซิ คุณเขียนจดหมายไปบอก
คนกี่คนว่าคุณจะฆ่าตัวตายนั่น
ผมแปลกใจที่คุณไม่ยัก ส่งบัตรเชิญไปเลย
ทำไมถึงได้ใจดำจังเลย
ใจดำ
ใจดำงั้นเหรอ
คุณทิ้งผมไว้ในลอนดอน
แล้วเรียกผมมาบรัสเซล แล้วให้ผมรออีก
ในขณะที่คุณตัดสินใจว่า จะทิ้งเมียดีหรือไม่ทิ้งดี
ไปเป็นทหารหรือไม่ก็ยิงตัวตาย
เมื่อไหร่ที่คุณล้มเหลว กับความมุ่งหวังพวกนั้น
ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลย
คุณยังอยากให้ผมกลับไป ลอนดอนกับคุณอีกเหรอ
ไม่มีทาง รู้ไว้ด้วย ผมทิ้งคุณแน่
อย่านะ
ไม่ได้
นี่ ตอนนี้ฤดูร้อน
จำฤดูร้อนที่แล้วได้มั้ย มันวิเศษมากขนาดไหน
เธอยังจำได้มั้ย
เราไปใต้กันดีมั้ย
ปลายฤดูร้อน ในเขตเมดิเตอร์เรเนี่ยน
เราจะรู้สึกถึง ความอบอุ่นของแอฟริกา
ฉันรู้ว่าเธอฝันอยากไปแอฟริกา
ลองดูสักเดือนแล้วคิดให้รอบคอบ
ไปดูพระอาทิตย์ก็ได้
ไม่
ทำไมล่ะ
ผมทำไม่ได้
มันไม่ดี
มันสายเกินไปแล้ว
ไม่สาย ไม่สายหรอก
ฉันสัญญาว่ามันไม่สาย
รู้มั้ยถ้าเธอทิ้งฉัน เท่ากับฆ่าฉันทั้งเป็น
ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้
ฉันไม่มีตัวตนถ้าไม่มีคนเคียงข้าง
ถึงจะอยู่ด้วยความสงสารก็ยังดี ขอแค่อยู่เท่านั้นแหละ
ไม่ได้
ทำไม
เธอไม่เคยคิดหรือว่า มันสำคัญมากสำหรับฉันขนาดไหน
ให้ตายเถอะน่า หยุดพล่ามสักทีได้มั้ย
มันร้อนเหลือเกิน
ก็ถอดโค้ชสิ
ถอดก็ได้
เมื่อเช้าฉันแวะไปซื้อของมา
ฉันซื้อปืนมา
เพื่ออะไร
เพื่อเธอ เพื่อฉัน เพื่อทุกๆ คน
หวังว่าคงซื้อลูกปืนมามากพอนะ
รู้มั้ย ฉันไม่มีวันปล่อยตัวเธอไปแน่
นี่เป็นเรื่องเล่นที่มันเป็นบ้า ไม่ยักเคยเห็นมาก่อนเลย
ฉันจะฆ่าเธอด้วย!!
ให้ตายเถอะ ตั้งสติซะบ้างสิ
ฉันอ่านจดหมายของเธอ
เธอขอให้ฉันกลับมา
เธอบอกว่าเธอเขียนไปร้องไห้ไป
ฉันยังเห็นคราบน้ำตาบนกระดาษ
นั่นมันก่อนนึกถึงเรื่อง.. จำนำเสื้อผ้าคุณ
เสียงดังมาจากทางโน้น
ฉันไม่ได้ตั้งใจ
ดูที่คุณทำสิ
ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันขอโทษ
ดูสิ
คุณพระช่วย ฆ่าฉันเลยสิ
ยิงฉันเลย
ยิงสิ!!
ยิงได้ไง คุณมันงี่เง่า
คุณเพิ่งยิงมือผมเป็นรูเห็นมั้ย
ฉันทำอะไรไปเนี่ย ฉันทำอะไรไป
พลาดแล้ว
เปิดประตูเดี๋ยวนี้
เปิดประตู
เปิดประตู นี่ ตำรวจนะ
คุณมาทำอะไรที่บรัสเซล
ผมหวังว่าเมียของผม จะตามมาเจอผมที่นี่
เพราะเธอเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่เราเริ่มแยกกันอยู่ใหม่ๆ
ศาลไม่เห็นว่าทำไมการจากไป ของเพื่อนคนหนึ่ง
จะทำให้คุณคลุ้มคลั่งขนาดนี้
เป็นไปได้มั้ยว่าความสัมพันธ์ ระหว่างคุณกับรัมโบ
นอกเหนือจากการเป็นเพื่อนกัน
ไม่ นั่นมันปรักปรำกันชัด ๆ
มันเป็นเรื่องที่เมียผม กับครอบครัวของเธอกุขึ้นทั้งนั้น
ถอดกางเกงออกแล้วก็เอนตัว ลงตรงนี้คว่ำหน้าด้วยนะครับ
หมอทั้งสองคนยืนยัน ตามพื้นฐานการตรวจของพวกเขา
พวกเขาพบว่าคุณเพิ่งจะผ่าน การช่องเสพทางเพศทั้งรุก
และก็รับเมื่อไม่นานมานี้
ไม่จริง
คุณจะปฎิเสธมั้ยว่า คุณไม่ใช่นักรักร่วมเพศ
คำที่ถูกคือร่วมสวาท
จะเรียกอะไรก็ช่างเถอะ
การกระทำอะไรทำนองนั้น ไม่เป็นสิ่งที่ยอมรับในบรัสเซลนี้
พอล แวร์เลน ศาลพบว่าคุณผิดจริง
ภายใต้กฎหมายอาญาข้อที่ 399
ในข้อหาทำร้ายร่างกาย โดยต้องถูกปรับเป็นเงินสองร้อยฟรังค์
และจำคุกเป็นเวลาสองปี
รัมโบ เกิดอะไรขึ้น
แวร์เลน
แวร์เลน!!!
ทานไป
อภัยให้ลูกด้วย
พระองค์
หมายความว่าไง
แม่ไม่เข้าใจความหมายของมันสักนิด
มันหมายความตรงตามที่เขียนเอาไว้
คำต่อคำ
ไม่มาก หรือน้อยกว่านั้น
แบล็ค ฟอเรสต์ สองปีต่อมา
สบายดีเหรอ
ไหนล่ะลูกประคำ
นึกว่าคุณมีลูกประคำ
จริงหรือเปล่า ที่ในคุกเรียกคุณพระเยซู
มันเกิดขึ้นแบบกะทันหัน
วันนี้ข้าหลวงบอกกับฉันว่า
แมธิลด์ได้รับอนุญาตให้หย่า
ฉันล้มตัว ลงนอนมองดูชีวิต
แล้วก็ไม่เห็นอะไร
ไม่มี ดูเหมือนสิ่งเดียวที่ฉันทำได้
คืออุทิศตัวให้กับพระเจ้า
ขอให้พระองค์อภัยและช่วยฉัน
เผชิญกับสถานการณ์ ซึ่งพระองค์ก็ทำ
สาบานได้เลยว่าพระองค์ทรงช่วย
และตอนนี้คุณอยากให้ เรารักในองค์เยซู ถูกต้องมั้ย
คือฉันอยากให้เธอ เจริญรอยตามแบบฉัน
หวังว่าเธอไม่คิดว่าตลอดเวลา มาเนี่ยฉันอาจจะโกรธเธอ
เปล่า
ฉันรู้ว่าเธอน่ะ อาจไม่รู้ว่าฉันติดคุกอยู่นาน
แน่นอนเรื่องนั้นฉันยกโทษให้เธอ
ผมไม่อภัยให้คุณ
เรื่องอะไรเหรอ
ที่คุณพลาดไง
บอกซิ คุณมาทำไม
ก็ ฉันอยากให้เธอเจอ แนวทางบางอย่างในชีวิต
อยากให้พระเจ้า ช่วยให้เธอบรรลุเป้าหมาย
เป้าหมายเหรอ ผมไม่มีหรอก
ฉันหมายถึงงานเขียน
ผมเลิกเขียนแล้ว
ฉันไม่เข้าใจ
เอาเป็นว่าอย่างนี้แล้วกัน ผมไม่ได้เขียนแล้ว
ทำไม
เพราะผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
ถ้าผมมีอะไรที่จะพูดแต่แรก
ไร้สาระน่ะ
ผมเคยคิดว่าสิ่งที่ผมจะทำมัน จะสร้างความแตกต่างรู้มั้ย
คือเปลี่ยนแปลงโลก
ผมจะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกเลย
มันไม่อย่างนั้น
โลกมันเก่าแก่ซะจนไม่มีอะไรใหม่
เขาว่าไว้อย่างนั้น
แต่มันไม่ใช่แบบที่เธอพูดนะ
เธอมีพรสวรรค์
น่าเสียดายที่เธอจะทิ้งมัน
เพียงเพราะความคาดหมายของเธอ ไม่อาจจะเป็นจริง
ความคาดหมายต่างหากที่เธอควรเปลี่ยน
มันพรสวรรค์ของผม
ผมจะใช้มันแบบไหนก็ได้
ไม่ ยังเลิกไม่ได้ เธอเพิ่งจะเริ่มแท้ๆ
ไม่ต้องห่วงน่า ผมจัดการทุกอย่างได้ดี
จะไม่มีใครแตะต้องผม
ผมคือเจ้าแห่งความเงียบ
ถ้าเราไม่ทำ แล้วใครล่ะจะพูดความจริง
สามปีก่อนคุณบอกว่า ความจริงเป็นอย่างงี้อย่างงั้น
แล้วอยู่ๆ เทวดาก็โผล่มา
พอวันต่อไปความจริงก็กลายเป็น อย่างอื่นโดยสิ้นเชิง
แต่ฉันเปลี่ยนไป
เปลี่ยนน่ะ
ฉันนึกว่าเธอต้องการแบบนั้น
คุณเปลี่ยนไปใช่มั้ย
ใช่
งั้นนี่ ท่ามกลางป่าแห่งนี้
ผมจะเปิดโอกาสให้คุณได้เลือก
เลือกเอาระหว่าง ร่างกายผมกับวิญญาณ
เลือก
เลือกสิ
ร่างของเธอ
ขอให้เก้าสิบแปดแผล ของพระองค์ทรง...หลั่งเลือดเถิด
อย่านะ
ฟังนะ
ฉันเฝ้าแต่นั่งคิดว่า เราจะเป็นสุขสักแค่ไหน
มันน่าจะง่าย
น่าจะง่ายที่สุดในโลก แล้วทำไม...
เพราะมันไม่มีทางจะได้ผลไง
ไม่มีทางเป็นไปได้สำหรับเรา
ฉันอยากจะให้เราไปด้วยกัน
ใช่
แล้วฉันจะต้องทำยังไง
ควรจะต้องมองหาคนอื่นแล้ว
ไม่ๆ ๆ ๆ ๆ ฉันทำไม่ได้ ทำไม่ได้
ปล่อยผมนะ
ได้โปรด
ปล่อยผมสิ
ปล่อยสิ
ผมจะกลับมาพร้อมกับความแข็งแกร่ง
ผิวสีคล้ำ แล้วนัยน์ตากริ้วโกรธ
ผมจะมีเงิน
ผมจะหัวเราะ แล้วก็เกียจคร้าน
ผมจะปลอดภัย
อะไรนะ
บางอย่างที่เขาเขียน
ขอบอกตามตรงนะคะคุณแวร์เลน
บทกลอนบางชิ้นที่เขาเขียน สมัยยังเด็กมากๆ
มันหยาบคายไปนิดหนึ่ง
บางชิ้นออกจะหมิ่นเหม่ด้วยซ้ำ
เขาคงไม่อยากถูกจดจำ ด้วยเรื่องแบบนั้น
คุณแม่กับดิฉันกะว่าจะทำลายงานที่เรา
รู้สึกว่าจะเป็นการทำลายตัวเขาเอง
ผมเข้าใจ
ที่คุณอาจจะไม่รู้ก็คือ ตอนนี้อาร์เธอร์เขาเปลี่ยนนิกาย
เปลี่ยนนิกายเหรอ
ฉันให้เหตุผลเขา
และสวดมนต์เป็นอาทิตย์ขณะที่เขาป่วย
และในที่สุดเขาก็ถูกขอร้องให้สารภาพ
พระเจ้าให้เขาอยู่นานจนสำนึกผิด
เพื่อเขาจะได้ปลอดภัย
เกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอ
เขาเป็นเนื้องอกตรงหัวเข่า
นับเป็นเรื่องแปลกนะ
ทำไม
ผมก็เหมือนกัน
เป็นเนื้องอกที่หัวเข่า
เขาไปอยู่อาบิซซิเนีย 10 ปี ออกสำรวจไปทั่วประเทศ
ที่ๆ คนขาวไม่เคยย่างกายเข้าไป
เขาตั้งสถานีการค้าในฮาร่าห์
ที่นั่นไม่มีหมอ แต่เขาก็ไม่ยอมทิ้งงาน
เขายืนกรานที่อยู่ จนกระทั่งเขาทนไม่ไหว
แล้วเขาก็ออกแบบเปลขึ้นมาอันหนึ่ง
จ้างคนสิบคนให้แบกเขาไปที่ชายฝั่ง
การเดินทางใช้เวลาสองอาทิตย์
ใน...แอฟริกา เขา...
เขียนกลอนบ้างหรือเปล่า
เปล่า
ไป
ทันทีที่เขามาถึง สิ่งแรกคือเข้าโรงพยาบาลที่มาร์เซย์
พวกนั้นได้ตัดขาเขาทิ้ง
มีอะไรเหรอ
เธอเห็นรถม้า ที่แล่นบนท้องฟ้านั่นมั้ย
ฉันต้องช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์รู้มั้ย
มันหน้าที่ฉัน
ฉันรู้ดีค่ะ
ฉันไม่ต้องการเงิน นอกเสียจากว่ามันเปื้อนเลือด
บางทีน้ำทะเลอาจจะล้างคราบได้
บางทีนะ
มีอีกอย่างหนึ่ง ที่เธอจะต้องสัญญากับฉัน อิซซาเบล
มันสำคัญมาก เธอจะสัญญาได้มั้ย
อะไร
อย่ายอมให้ใครตัดแขนขาเธอนะ
เขายอมอยู่บ้านแค่เดือนเดียว
เขาพร่ำพูดว่าเขาต้องการ กลับไปหาพระอาทิตย์
แสงแดดจะรักษาเขา
ไม่ต้อง...ลุกหรอกคะ
ผมจะไปส่งคุณที่โรงแรม
อย่าเลย
เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ได้พบกับนักกวีผู้มีชื่อเสียง
ยินดีที่ได้รู้จักคุณ
มีนามบัตรฉันแล้วใช่มั้ยคะ
มีครับ
ช่วยส่งต้นฉบับไปตามที่อยู่ได้มั้ยคะ
แน่นอน
กรุณาอย่าลืม
สำหรับที่เหลือเราจะช่วยกันเลือก อย่างระมัดระวังว่าควรเก็บอะไร
ลาก่อน
แอ๊บซิน สองที่
บอกซิว่าเธอรักฉัน
คุณก็รู้ว่าผมชอบคุณมาก
คุณรักผมมั้ย
รัก
ถ้างั้นวางมือลงบนโต๊ะสิ
ว่าไงนะ
วางมือของคุณลงบนโต๊ะ
หงายมือขึ้น
ตั้งแต่เขาตาย ผมได้เห็นเขาทุกคืน
บาปที่หนา และแจ่มชัดของผม
เราเคยมีความสุขเสมอ
สุขเสมอ
ผมจำได้ดี
ผมพบแล้ว
อะไร
กัลปาวสานไง
ยามที่ดวงอาทิตย์กลืนไปกับท้องทะเล